[03-08-2011]
Afgelopen maandag sprak ik met een klant van het maatschappelijk werk. Deze man hield zich nauwelijks aan afspraken en had zich een aantal malen verbaal stevig misdragen tegenover maatschappelijk werkers en medewerkers van de receptie.

Eerst even wat feiten. Hij is schizofreen, heeft contacten met GGZ waar hij tot nu toe een aantal Sociaal Psychiatrische Verpleegkundigen (SPV’ers) heeft versleten. Af en toe heeft hij een gesprek met de psychiater rond zijn medicijn- gebruik. Er is geen toezicht op het gebruik.
Hij heeft in het verleden beschermd gewoond, maar wilde dat niet meer en woont nu zelfstandig. Ook bij een aantal andere instellingen is hij niet meer welkom. Hij had contact met het maatschappelijk werk van MOOI, waarbij het ging om regelzaken en om af en toe stoom af te blazen. Opgeteld en afgetrokken: een lastige klant die, gezien zijn ziektebeeld, zichzelf niet altijd onder controle heeft. Fysiek geweld heeft hij niet bij ons gebruikt.

Mij werd gevraagd een brief te sturen met de mededeling dat hij niet meer welkom is in ons gebouw. Het leek mij beter dit hem persoonlijk mee te delen. Het gesprek vond plaats samen met zijn maatschappelijk werker.

En daar zat hij, een lange magere man van rond de veertig, moeilijke ademhaling, bewegelijk met trillende handen, een rond gebruind gezicht met daarin vermoeide, wat lodderige ogen. Wat nerveus ook; hij moest zich tenslotte weer verantwoorden tegenover een instituut.  En daar verlies je het van, want die hebben altijd gelijk.

Hij erkende dat hij niet zo tegen de receptie had moeten uitvaren. Als oorzaken gaf hij aan soms het gevoel te hebben niet altijd serieus te worden genomen en/of dat hij het op dat moment moeilijk had. Hij wilde liever ook een andere maatschappelijk werker.
Ik heb hem duidelijk gemaakt dat zijn gedrag onacceptabel was, omdat hij meerdere malen medewerkers angst aanjaagde. Ik heb hem daarom de toegang tot het gebouw ontzegd.
Een andere maatschappelijk werker leek mij geen oplossing omdat hij meerdere malen, zodra een hulpverlener te confronterend werd, het contact beëindigde. Op die manier loop je om de problemen heen, beargumenteerde ik. Ik heb hem duidelijk gemaakt, dat ik van mening ben dat hij een uitstekend maatschappelijk werker heeft. Ik deelde hem mee dat wij ons zouden beraden over het al dan niet stoppen met de hulpverlening. Hij accepteerde mijn besluit en sprak de hoop uit, dat hij contact kon blijven houden met de maatschappelijk werker, want die deugde misschien toch wel.

Na zijn vertrek begon het bij me te knagen. Deze man is door alles en iedereen uitgespuugd. Hij verziekt het constant voor zichzelf. Maar hij is ziek! En ik ontkom maar niet aan het gevoel dat de hulpverlening dat niet erkent en gezond gedrag van hem verwacht. Ik snap echt niet waarom de GGZ geen SPV’er op die man zet en houdt. Zo iemand heeft de contacten domweg nodig om het niet uit de hand te laten lopen.

En nu mijn gewetenswroeging; zijn gedrag is onacceptabel, dat blijft. Is dit een reden om de deur helemaal voor hem dicht te gooien? Fluitje van een cent, want velen hebben dat gedaan. Maar dat is zo makkelijk. Ik verwacht de komende jaren een stevige toestroom van deze klanten richting maatschappelijk werk. Hoe moeten wij hiermee omgaan? Ik vind het een lastige. En natuurlijk weet ik dat deze mensen in principe elders horen. Maar ja, als er desondanks niets gebeurt met deze mensen wat heb je dan aan principes. Moeten wij ons dan ook maar omdraaien? Zeg het maar. 

Dik's weblog verschijnt om de week ook via twitter.com/MOOIzeg en op de website van Zorg en Welzijn, forum voor sociale professionals.